De eerste keer dat ik alleen op reis ging, voelde het alsof ik iets deed wat eigenlijk niet voor mij was weggelegd. Ik vond het spannend, niet zozeer omdat ik bang was dat er iets mis zou gaan, maar omdat ik niet wist hoe het zou zijn om alleen met mezelf te zijn.
Geen gezelschap om me achter te verschuilen, geen gedeelde beslissingen, niet ‘wat zullen we vanavond eten?’. Alle beslissingen steeds alleen maken.
De stilte na vertrek
De eerste uren voelde vreemd. Alsof ik uit een ritme was gevallen dat ik niet eens doorhad dat ik had. Op het vliegveld keek ik om me heen en dacht: iedereen lijkt ergens bij te horen, behalve ik.
Maar ergens tussen het opstijgen en landen begon dat gevoel al wat te kantelen. Er kwam iets anders voor in de plaats: vrijheid en ruimte. Niemand die iets van me verwachtte, geen rol om in te passen. Alleen de vrijheid om te kiezen, om te voelen, om (mezelf) te zijn.
Vertrouwen op jezelf
Tijdens die reis leerde ik iets wat ik thuis nooit echt had gevoeld: dat ik op mezelf kan vertrouwen. Niet alleen praktisch: een bus vinden, eten bestellen, omgaan met onverwachte situaties, maar vooral emotioneel. Als ik me eenzaam voelde, kon ik dat verdragen. Als iets misliep, vond ik een oplossing. En dat gaf een soort kracht die ik nooit eerder zo helder had gevoeld.
Ik merkte ook hoe mijn zintuigen scherper werden. Ik keek meer om me heen, praatte makkelijker met vreemden, en genoot intenser van kleine dingen. Een koffie op een terras smaakte beter omdat ik er echt was, niet in mijn hoofd, niet bezig met wat iemand anders vond, maar gewoon daar.
De vrijheid van eigen keuzes (en niks doen)
Een van de mooiste dingen van alleen reizen is dat je volledig je eigen ritme mag volgen. Je hoeft met niemand rekening te houden. Als je zin hebt om een hele middag door een stad te dwalen, doe je dat. Wil je een boek lezen aan het strand in plaats van iets ‘te ondernemen’? Dan is dat ook goed. Je kan zelfs de hele dag in je hotelkamer doorbrengen als je daar zin in hebt.
In het begin voelde het vreemd, alsof ik iets moest ‘doen’ om het de moeite waard te maken. Maar na een paar dagen begon ik juist te genieten van het niks hoeven. Van het gevoel dat alles mag, maar niets moet.
Soms ook confronterend
Wat ik niet had verwacht, was hoe confronterend het soms kon zijn. Alleen reizen betekent ook: jezelf tegenkomen. De momenten dat ik me verloren voelde, waren precies de momenten waarop ik leerde dat ik niet hoef te vluchten voor ongemak. Dat ik mezelf gezelschap kan houden.
En daar zit misschien wel de grootste schoonheid van alleen reizen: je ontdekt dat je genoeg bent. Dat je niet altijd iemand naast je nodig hebt om iets mooi te laten zijn.
Terug naar huis
Toen ik weer thuiskwam, voelde alles een beetje anders. Mijn huis, mijn routines, zelfs mijn gedachten. Er zat meer rust in, meer vertrouwen.
Alsof ik iets van mezelf had teruggevonden wat ik onderweg was kwijtgeraakt, of misschien voor het eerst echt had leren kennen.
Alleen reizen gaat niet alleen over de plek waar je heen gaat, maar over wie je onderweg wordt. En soms moet je echt even alleen zijn om te ontdekken dat je nooit helemaal alleen bent.
